น้ำมันหอมระเหยกับหัวน้ำหอมต่างกันอย่างไร? เลือกแบบไหนทำน้ำหอมแบรนด์

1. นิยามที่ใช้ในวงการ

มาตรฐาน ISO 9235 ให้นิยามน้ำมันหอมระเหยว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากวัตถุดิบพืชด้วยการกลั่นด้วยน้ำหรือไอน้ำ การกลั่นแห้ง หรือการบีบเชิงกลสำหรับเปลือกพืชตระกูลส้ม สารสกัดด้วยตัวทำละลาย เช่น absolute จึงไม่ใช่ essential oil ตามนิยามนี้ [1]

หัวน้ำหอมเป็นคำทางการค้า หมายถึงสูตรกลิ่นที่ผสมแล้วพร้อมเจือจาง อาจประกอบด้วยวัตถุดิบหลายสิบชนิด ทั้งน้ำมันหอมระเหย สารสกัด และโมเลกุลสังเคราะห์

2. ความคงที่ของกลิ่นระหว่างล็อต

น้ำมันหอมระเหยเปลี่ยนตามแหล่งปลูก ฤดูกาล และวิธีสกัด กลิ่นจึงต่างกันได้ระหว่างล็อต ส่วนโมเลกุลสังเคราะห์ที่มีสเปกชัดมักควบคุมความสม่ำเสมอได้ง่ายกว่า นี่คือเหตุผลหนึ่งที่สูตรเชิงพาณิชย์มักใช้ทั้งสองแบบร่วมกัน

สำหรับแบรนด์ที่ต้องผลิตซ้ำ ควรเก็บตัวอย่างอ้างอิงของแต่ละล็อตไว้เทียบกลิ่นและสี

3. ธรรมชาติไม่ได้แปลว่าไม่แพ้

น้ำมันหอมระเหยมีสารอย่าง limonene และ linalool ซึ่งเมื่อสัมผัสอากาศอาจเกิดสารออกซิเดชันที่ก่อการแพ้ได้มากขึ้น งานวิจัยด้านผิวหนังรายงานว่า d-limonene ที่ถูกออกซิไดซ์มีศักยภาพก่อภูมิแพ้สูงกว่าที่ยังสด [2]

กฎหมายเครื่องสำอางสหภาพยุโรปกำหนดให้ระบุชื่อสารก่อภูมิแพ้กลุ่มน้ำหอมบนฉลากเมื่อเกินระดับที่กำหนด ไม่ว่าจะมาจากธรรมชาติหรือสังเคราะห์ [3]

4. ต้นทุนและการเลือกใช้

น้ำมันหอมระเหยบางชนิดราคาสูงมากและผันผวนตามผลผลิต ขณะที่หัวน้ำหอมช่วยสร้างกลิ่นซับซ้อนในงบที่ควบคุมได้ การเลือกจึงขึ้นกับจุดยืนแบรนด์ งบ และกลิ่นที่ต้องการ มากกว่าการตัดสินว่าแบบใดดีกว่าเสมอ

สรุป

เลือกวัตถุดิบจากโจทย์กลิ่น ความสม่ำเสมอ งบ และข้อมูลความปลอดภัย ไม่ใช่จากคำว่าธรรมชาติอย่างเดียว